Herpes virus infectie bij de hond

Het canine herpesvirus (CHV1) behoort tot die virussen die de laatste jaren meer en meer in de vruchtbaarheidsproblematiek naar voren komen. Hoewel reeds enige jaren bekend is dat het CMV1 puppysterfte bij de geboorte of gedurende de eerste levensweken veroorzaakt, wordt het virus nu ook meer en meer verantwoordelijk geacht voor onvruchtbaarheid (teven die leeg blijven hoewel verder alles normaal is) en een reductie van de het aantal pups bij de geboorte en de puppygrootte.

Eigenschappen

Hoewel alle honden die in de voortplanting worden ingezet gevoelig zijn ziet men dat problemen vaker optreden in fokkerijen en op andere plaatsen waar honden in groep samenleven. In de fokkerijen met vruchtbaarheidproblemen zou zelfs tot 100% van de dieren seropositief blijken te zijn! Hoewel op basis van dit beperkt onderzoek blijkt dat het virus sterk verspreid zou zijn wordt het voorkomen ervan in de hondenfokkerijen waarschijnlijk sterk onderschat.
Eenmaal een dier geïnfecteerd is kan het levenslang « latent » drager blijven. Hierbij is de hond asymptomatisch, maar bij stress (o.a dracht, exposities, wedstrijden,...) of immunosuppressie (o.a loopsheid, andere virale aandoeningen, immunosuppressieve medicatie,...) kan een heropflakkering met excretie optreden.

Hoe ziet U dat uw teef Herpes heeft?

Het CHVI kan in belangrijke mate de vruchtbaarheid van de aangetaste dieren beïnvloeden. Het virus kan abortus, vroeggeboorte en neonatale sterfte bij pups tot een leeftijd van 3 weken veroorzaken.

Een infectie kan bij pas geboren pups kan bijna symptoomloos sterfte veroorzaken of de dood kan voorafgegaan zijn door klagen, buikpijn, braken, slappe geelgrijze uitwerpselen.

Bij de volwassen hond manifesteert het CHV 1 zich op een veel verraderlijker manier onder de vorm van steriliteit

Hoe stellen we de diagnose?

Naast het vermoeden op basis van de klachten en de klinische symptomen kan een infectie met het CHV1 geconfirmeerd worden met volgende technieken:

Het virus kan geïsoleerd worden uit de verschillende organen van pups of uit swabs van de ademhalings- en geslachtswegen. Hoewel deze techniek te verkiezen is maken de fragiliteit en de moeilijkheid om het virus te isoleren deze methode soms weinig betrouwbaar.
Het bepalen van de antistoffentiter (seroprevalentie) is een praktischer manier om een infectie of recente reactivatie aan te tonen. Het is door het verbeteren van deze techniek dat men de sterke onderschatting en de toename van de prevalentie van het CHV1 heeft kunnen aantonen.

Hoe voorkom ik Herpes virus infectie bij mijn hond?

Om het risico op infectie in de hondenfokkerij te minimaliseren zijn een quarantaine van nieuwe dieren, teven einde dracht (3 weken voor partus) en moeder met pups tot een leeftijd van 3 weken, aan te raden.

Het beperken van stress (vooral rond de dekking en de partus), het verrichten van een algemeen klinisch en gynaecologisch of andrologisch onderzoek en het testen van reuen en teven op CHV1 voor de dekking, zijn geïndiceerde voorzorgsmaatregelen.

Vandaag de dag bestaat de strategie bij CHV1-problemen uit het scheiden van de pups van hun moeder, het verhogen van de omgevingstemperatuur (o.a. met een infraroodlamp) met opvolging van de temperatuur van de pups (minimum 37 graden).

Vermits een geïnfecteerde hond levenslang drager blijft is het fokken met deze dieren risicovol (mogelijks overdracht van het virus tijdens de dekking; normale worpen kunnen alterneren met fertiliteitproblemen). Indien een teef echter over hoge antistoffentiters (zoals na vaccinatie) beschikt bij de partus zal ze antistoffen doorgeven via het colostrum en op die manier haar pups beschermen tegen ziekte.De puppies zijn door de opname van het colostrum met de antilichamen van de moeder beschermd tegen de acute vorm van CHV infectie, de vruchtbaarheidproblemen van de teef zullen evenwel niet veranderen door deze vaccinatie!